Northseacycling weblog

Noordzee-quiz!

2009-07-23T10:34:00.002+02:00

Bekijk de oplossing van onze Noordzee-quiz! 78 zinnige en onzinnige vragen...

22 juli, dag 87: thuis

2009-07-22T20:26:00.003+02:00

We zijn er weer, thuis. Geen foto's van de thuiskomst helaas. Ons boek over deze tocht ligt bij de uitgever.

21 juli, dag 86: oude steden

2009-07-21T19:40:00.005+02:00

We zijn tijdens de reis door heel wat oude plaatsen gekomen. Maar in Nederland kunnen we er ook wat van. Ons beginpunt lag in Middelburg, waar we bij S. logeerden in een huis uit 1550, en het eindpunt in een shabby Schiedams hotelletje bij een van die hoge windmolens daar, eentje uit 1770. Dit zijn het begin- en eindpunt:Tussen die twee in passeerden we een hele rits Deltawerkstukjes, zoals de Oosterschelde-stormvloedkering, waarbij een paar mannen lekker mosselen aan het kweken zijn.

20 juli, dag 85: België uit

2009-07-20T20:42:00.003+02:00

België heeft zo van die dingen. Hieronder een paar.En nu zijn we weer in Nederland. Kijk maar naar het vlaggetje van het snelveer van Breskens naar Vlissingen.

19 juli, dag 84: c'est la fête

2009-07-19T22:48:00.004+02:00

In Frankrijk is altijd wat te doen. In het ene dorpje is het jour de fête, en in het andere een paar honderd meter lang bric-à-brac. We moesten wel in de remmen krijpen om er wat van te zien, zo hard blies de wind met ons mee.Kort daarvoor waren we per schip uit Dover ontsnapt.En dan die Belgische kust hè, moeten we daar nog woorden aan wijden? Of zijn al die flats bedoeld om de zeespiegelstijging een stap voor te blijven?

18 juli, dag 83: eindelijk tea time

2009-07-18T20:51:00.008+02:00

Je moet er 'tegenwoordig' een paar weken voor door Engeland fietsen, maar uiteindelijk vind je het: 'cream tea'! Hieronder staat het onaangeroerd klaar: een potje thee en ieder een plain scone en een cranberry scone, een beetje jam, een beetje boter en een flinke klodder zurige maar lekkere room.Hier zitten de heren te genieten van de gedachte dat ze al dat lekkers zo gaan wegwerken.Dat was nog net op tijd, want Dover is bereikt: de pont brengt ons naar de echte vaste wal, naar het mainland, naar het continent, naar Europe.

17 juli, dag 82: door Londen

2009-07-18T20:50:00.001+02:00

Je gelooft het niet en toch is het zo: je kan bijna zonder auto's tegen te komen Londen vanuit het noorden tot de Thames infietsen, en via de oost er weer uit. Dat gaat langs de rivier de Lee, met veel sluizen en bijna geen scheepvaart:Dan door het Victoriapark, waar dat ene glassplintertje eindelijk door de buitenband heen prikt......langs een ander kanaal tot de Docklands......en dan door de Greenwichtunnel naar de zuidkant van de Thames......en dan op een onmogelijke manier langs die rivier oostwaarts, langs het soort rommel dat ze in Rotterdam al dertig jaar geleden hebben afgebroken en opgeruimd.

16 juli, dag 81: eindelijk haver

2009-07-16T22:15:00.005+02:00

Daar keken we nou al weken naar uit, naar een fatsoenlijke akker vol haver. Hier istie dan, popelend om geoogst te worden.Intussen verschijnen de combines ten tonele. Op onze filmpagina zie je hem aan het werk.Intussen bleek de weg naar Londen via de slingerende maar geweldige fietsroute 1 langer dan gedacht, zodat we niet zo ver kwamen als we wilden.

15 juli, dag 81: alweer eentje jarig

2009-07-16T22:14:00.003+02:00

Vlas! Velden vlas! Waar zie je dat nog? Vroeger leerden ze je dat dat in Zeeland geteeld werd. Of daar nog wat van over is? Hier staat het lekker in de wind te zwiepen, ze wilden niet netjes poseren. Maar we zijn niet voor één gat te vangen: ze staan op de filmpagina lekker te zwabberen. De wind was tegen ons, maar de heggen waren voor ons, zodat we weinig last hadden van die wind.

14 juli, dag 80: oostelijker kan niet

2009-07-15T23:54:00.003+02:00

Ineens waren we op het meest oostelijke punt van Engeland. Het fototoestel vond dat zo grappig dat het ons met z'n tweetjes wilde vastleggen op dat plekje, Lowestoft Ness.'Vroeger' werd er hier veel gevist. Ze hadden een visafslag. Nu niet meer, de visveiling is in een oogwenk achter de rug. Dus lieten de ex-veilingmeester en zijn pa ons zien wat ze nu doen: vishandel en vis roken. Wil je deze mannen aan het werk zien, bekijk dan het filmpje.

13 juli, dag 79: aardappels

2009-07-13T23:29:00.004+02:00

We hebben heel wat graan laten zien de afgelopen weken. Maar de aardappel dan, die we in Groot-Friesland zoveel zagen? Welnu, die wordt hier hier en daar al geoogst, en op andere plekken staan ze nog vrolijk te bloeien. Zoals hier bij de vuurtoren van Happisburgh (zeg: Heejsborro).Zo'n vuurtoren zorgt voor veiligheid. En dat doen de jongens van de kustwacht ook: bij elk strand zie je een heel officiële post waar twee geüniformeerde krachten de hele dag door een verrekijker staan te turen. Dit zijn de mannen van Winterton.Ze staan de hele dag hiernaar te kijken, een van hen pas tien jaar.En met hun verrekijkers zien ze dit.

Op stap met Pat

2009-07-13T23:26:00.002+02:00

We zijn met een actievoerder op stap geweest: Pat Gowen. Hij strijdt tegen de erosie van de zandkust, die naar zijn mening het gevolg is van het commerciële zandzuigen een stukje uit de kust. Of dat nou wel of niet de oorzaak is: het is indrukwekkend hoe weinig ze hier aan de bescherming van de kust doen. Huizen donderen in zee: pech gehad. Komt je huis te dicht bij de rand te staan, dan word je gesommeerd weg te wezen.
Kijk, links staat Pat z'n huidige huisje, dan een streepje duin, en dan de zee. Zijn vorige huisje is in 1988 in zee verdwenen, het stond waar je nu de waterlijn ziet.Op andere plekken zie je ook sterke staaltjes. Dit café stond rond 1970 zo'n honderd meter van zee, naast een gezellig schuin oplopend strand. Ervoor lag een rij betonblokken: die hadden in de oorlog de mof tegengehouden. Nu liggen de blokken een verdieping lager, en vlak aan zee.'En wat doet de overheid?' sprak hij. Zijn website: Marinet.org.uk.

12 juli, dag 78: Midsomer murders?

2009-07-12T21:10:00.002+02:00

Twee kamers in een veertiende eeuws huis. Gepraat op de gang. Langdurig gepraat. Het zijn geen irritante hotelgasten, het klinkt anders. Ochtend. Kamer verzegeld. Recherche arriveert. Namen worden genoteerd. We fietsen weg. Ineens zijn Morse en Lynley erg dichtbij.Later vandaag splitsten onze wegen zich: Yvonne en Matthijs naar Norwich, wij naar Hemsby. Wind in de rug!

11 juli, dag 77: 'That's cricket!'

2009-07-12T00:01:00.003+02:00

We hebben ons eens een uurtje in de ontspannen en vriendelijke sport cricket verdiept. Een batsman van het team van King's Lynn, dat in Snettisham een uitwedstrijd speelde tegen Snettisham 2, was zo vriendelijk een en ander uit te leggen. We zullen zijn uitleg niet herhalen want we snappen het nog steeds niet helemaal. Maar om een paar geheimen te ontsluieren:
- een wedstrijd is voorbij als beide teams 45 overs gedaan hebben
- een over is 6 gegooide ballen
- doel van de ene ploeg is met een balletje de wicket om te gooien
- doel van de andere ploeg is dat te voorkomen en het balletje zo ver mogelijk weg te meppen
- verder spreken de foto's voor zich. Toch?

10 juli, dag 76: ex-spoorlijnen

2009-07-10T23:14:00.004+02:00

We rijden heel wat over lange hooguit stevig vals plat stijgende of dalende slechts enkele meters brede trajecten: voormalige spoortracés. Eergisteren tientallen kilometers van het prachtigste kaliber, de spoorlijn Whitby - Scarborough......en vandaag een niet zo lang stuk over een traject dat ook in het Westland van voor de kassenbouw had kunnen liggen. Maar wel met grappige overblijfselen van stations.

9 juli, dag 75: de gerst is rijp

2009-07-10T00:00:00.008+02:00

Tijdens onze tocht hebben we zo'n beetje de hele groei van het graan kunnen bekijken. In Groningen kwam het net boven de grond, en hier (midden Engeland) en nu is het geel en rijp. Dat soort plaatjes zagen we vroeger in Nederland ook veel, maar dat is nu voor een groot deel vervangen door lelijke industrieterreinen, door nieuwbouwwijken en door maïs. In Schotland en Engeland weten ze nog wat eindeloze graanvelden zijn. Kijk, ze staan te wachten tot ze geoogst worden.Wij zouden tot vandaag niet onze vinger opgestoken hebben als iemand gevraagd had of er iemand in de zaal is die de Engelse plaats Berverley kent. Nu wel. Een onopvallend provincieplaatsje, maar wel eentje met een enorme 'minster' oftewel kerk. Uit de veertiende eeuw. Gewoon. Alsof het niks is.En een paar uur eerder waren we langs Engeland's grootste monoliet oftewel 'standing stone' oftewel menhir waarbij Obelix zijn vingers aflikt, gefietst. Die staat er al vierduizend jaar, die stone, denken ze.

8 juli, dag 74: op zijn mooist

2009-07-09T23:55:00.004+02:00

Het stuk kust tussen Middlesbrough en in elk geval Scarborough is om stil van te worden. Daarom een riedeltje plaatjes daarvan.En op dit soort coole plekjes slaat men zijn balletje.

7 juli, dag 73: kliffen en konijnen

2009-07-09T23:50:00.004+02:00

Gisteren reden we al langs kliffen, vandaag kon er ook wat van. Op sommige plekken staan onmogelijke bouwwerkrestanten, zoals dezeen deze.Als je goed kijkt, zie je een heleboel konijnen op onze camping. We hebben onze fietsen maar goed vastgebonden, want je weet maar nooit wat zoveel konijnen samen kunnen bereiken.We waren vandaag met dit weer vertrokken, uiteindelijk viel er één bui.

6 juli, dag 72: twee buien

2009-07-07T00:26:00.002+02:00

Het dreigde van de regen. Twee keer was er een echte bui, voor de rest bleef het bij dreigen. De schaapjes denken niet dat het zo'n vaart zal lopen.Soms denken ook wij dat het zo'n vaart niet zal lopen.maar een enkele keer is het toch menens.

5 juli, dag 71: Engeland

2009-07-07T00:22:00.001+02:00

Vandaag twijfelen we tussen Schotland en Engeland, we volgen steeds de rivier de Tweed. We steken enkele keren de grens over. Dit is de nationale bloem van Schotland.Maar nu gaan we toch heus Engeland in, Schotland is klaar en Schotland was okee.

4 juli, dag 70: vier

2009-07-07T00:20:00.003+02:00

En nu zijn we met z'n vieren. Yvonne en Matthijs fietsen een dikke week mee.Ze staan naar een ruïne van een kerk te kijken.Later die dag kwam er nog een dikke abdij bij......en morgen komt dit heel grote 'kasteel' erbij, maar dat weten ze nu nog niet.Maar soms moet er gewerkt worden.We volgen steeds maar deze bordjes, iets wat in Schotland heel goed gaat. En ook over de wegen hoor je ons beslist niet mopperen.

1-2-3 juli, dag 67-68-69:wisseling van de wacht

2009-07-01T22:54:00.004+02:00

De snelste manier om Edinburgh te bekijken is naar de maquette te lopen die ergens middenin de stad staat.Maar dan doe je deze indrukwekkende stad geen eer aan, met zijn botanische tuinen, zijn burcht, zijn fraaie woonwijken van rond 1900. Dit is in de kassen van de botanische tuinen.Jantinus, Willem, Leonie en Hetty zijn nu vertrokken. Kijk, daar gaan ze net.Koos reisde met ze mee om te zien hoe Aad z'n diploma kreeg......en tezelfdertijd vlogen R. en M. in en waren een paar dagen bij Jos.Om het verhaal compleet te maken moet je weten dat op vrijdag de Hemussers Yvonne en Matthijs zich bij ons voegden, en op zaterdagochtend heel vroeg R. en M. weer vertrokken. Volgt u het nog?

30 juni, dag 66: gekke brug

2009-07-01T00:58:00.003+02:00

De Firth of Forth is de zeearm waar Edinburgh aan ligt. Daar gaan twee bruggen over, een spoorbrug en een wegbrug. Hier staan enkele van de fietsende Hemussers de spoorbrug te bewonderen. Maar hoe hebben ze nou toch dat middenstukje erin gekregen...

29 juni, dag 65: graan!

2009-06-29T20:54:00.001+02:00

Graan, graan en nog eens graan op akkers waarvan de gemiddelde Groninger boer alleen maar kan dromen. Enorme aaneengesloten lappen grond met daarop prachtige gerst en tarwe, vooral. Minder maar ook heel veel zie je net zo grote aardappelvelden. Soms wordt het afgewisseld door een stiekem veld aardbeien, verstopt onder plastic kassen. Of zomaar ineens een lap erwtjes. Hieronder een ode aan de twee meest geziene graansoorten.

28 juni, dag 64: vochtig

2009-06-29T20:53:00.003+02:00

Over een teveel aan regen hebben we niet te klagen. Toch is het zo bij zee wel eens een beetje vochtig. Bijvoorbeeld op de camping van Montrose, waar we hooguit honderd meter van de zee af staan met onze tentjes.De dag erop hangt er nog wel wat nevel - zoals hieronder bij Dundee - maar als de zon goed zijn best doet wordt het een dag als alle andere: zonnig!Trouwens, wij denken wel eens dat we bruggen kunnen bouwen, welnu, die Schotten kunnen er ook wat van, kijk maar eens naar deze spoorbrug over de Firth of Tay bij Dundee.

27 juni, dag 63: grijs in de zon

2009-06-28T01:02:00.002+02:00

We zijn het er met zijn zessen roerend over eens, hier in Aberdeen moet je niet zijn als het regent. De hele stad is opgetrokken uit grijze natuursteen en best wel druk met verkeer.De haven ligt namelijk ongeveer midden in de stad, en die haven wordt nogal druk bezocht door bevoorradingsschepen voor de olieplatforms op zee. Kijk, daar komt er weer zo eentje, terwijl ze buitengaats in file liggen te wachten.Verder is die haven nogal stevig achter hekken weggestopt, want stel toch eens dat je een stukje van een ketting zou meenemen.

26 juni, dag 62: Hemus op het spoor

2009-06-26T19:23:00.006+02:00

Vandaag reden we een eind over een ex-spoorlijn (it ceased to be, it is no more), en hadden we even tijd om de vier meefietsers op de plaat te zetten. Van boven naar beneden Hetty, Leonie, Jantinus en Willem.

25 juni, dag 61: van de wind alleen...

2009-06-26T19:22:00.002+02:00

In Schotland zie je ze nog weinig, die windmolens, maar als je de boer die we bezochten mag geloven, ziet het er hier over vijf jaar heel anders uit. Hij heeft samen met anderen op zijn land een windmolen laten neerzetten. Kijk, dat is hem met zijn slimme zoon.Daar verdienen ze zo enorm goed aan, dat ze grootse plannen hebben. 'Daar nog vijf en daar nog vijftien van die molens' zei hij. Ruimte zat, want ze hebben tweeduizend hectare grond, dat is vier bij vijf kilometer, een landgoed dat ooit eigendom was van een dochter van queen Victoria. Ze hebben voor die eerste molen wel eerst veel tegenstand moeten overwinnen.

24 juni, dag 60: zes!

2009-06-26T19:17:00.002+02:00

En ineens waren we met z'n zessen: Hetty, Willem, Leonie en Jantinus klopten 's avonds aan in het Invernesser hotel.Overdag was het vrolijk fietsen naar Buckie.Buckie? Ja, Buckie. Een rijke plaats, zegt men. Er werken veel oosteuropeanen in de visfabriek (want dat willen Schotten niet meer doen), en de Schotten werken in Kazachstan in de olie, waar ze vijf keer zoveel verdienen als in de Buckiese visfabriek, en nog belastingvrij ook. Terwijl oliehaven stad Aberdeen vol Polen zit - wie snapt het nog?En dat alles terwijl wij de indruk hadden dat Buckie een arm en verlopen plaatsje was, met zijn eenvormige kleine grijze huizen.

23 juni, dag 59: Inverness

2009-06-23T17:37:00.004+02:00

Golven kunnen veel schade aanrichten, ze hebben dus veel energie. Daar kan je ook nuttige dingen mee doen, bedachten ze hier, en ze bouwden de Wavegen. Die vangt golven op, waardoor een luchtstroom ontstaat, die een windmolen aandrijft, die stroom genereert. Het klinkt makkelijk maar dat is het niet in zout water met storm en allemaal zand. Maar het lukt, en wij keken naar een golfslagtestbad voor dergelijke machines. Een technisch meer verantwoord verhaal vind je in onze reports.De Noordzeegolven zijn helaas te klein voor deze vorm van stroomproductie, ze hebben het liefst golven die over een grote afstand zijn opgebouwd.
Inverness is nou niet per se direct de stad waarvan je zou zeggen dat je er een week heen zou moeten. Loch Ness is ook maar gezeur en er zijn veel mooiere meren in Schotland.

22 juni, dag 58: 'regen'

2009-06-22T22:13:00.003+02:00

Tijdens onze tocht hebben we maar heel weinig regen gehad, tot nu toe. Vandaag was voor ons doen een zeer natte dag met een bui van tien minuten. Tijdens die bui fietsten we over een hoge brug langs een snelle weg bij Inverness. Twee Engelsen fietsten daar toevallig ook, dus die zie je hier.Verder pimpten we onze fietsjes een beetje op want van de voorgaande 3.827 kilometer hadden ze toch best wel een beetje geleden. En op zo'n dag dat je maar 44 kilometer daaraan toevoegt, kan je dat rustig doen.De wegen in Schotland zijn trouwens voortreffelijk, de bewegwijzering ook, en er zijn fietspaden als je ze nodig hebt.

21 juni, dag 57: kastelendag

2009-06-21T19:22:00.003+02:00

We zagen van verre een kasteel.Zoetgevooisde klassieke klanken waren op een halve mijl van het kasteel te horen. Wij werden erdoor verleid en bezochten het kasteel. Het bleek een jeugdherberg, en watvooreentje, het pronkjuweel van de Schotse Youth Hostel Organisation.Daarna vonden we dat we niet minder konden doen dan in een kasteel overnachten, al is het een slap aftreksel van de jeugdherberg.

Onze fietsjes

2009-06-21T00:14:00.005+02:00

Vele honderden mailers vragen ons op welke fietsen wij ons langs de boorden van de Noordzee bewegen. Welnu, dat zijn twee heel verschillende.
Jos rijdt op een Koga Traveller, gekocht bij Fietswereld Hans Greefhorst aan de Hamersveldseweg in Leusden.Koos berijdt een fiets die vanwege z'n lengte op maat gemaakt is door Rijwielhandel Van Hoeijen aan de Krommestraat in Amersfoort.Op wat kleinigheden na houden beide fietsen zich prima.

20 juni, dag 56: Schotse Hooglanden

2009-06-20T18:53:00.002+02:00

In de Schotse Hooglanden zie je geen Schotse Hooglanders zoals in het Hooglandse Park Schothorst rondlopen, wij hebben ze in elk geval niet gezien. Wel deze jongen:Trouwens, volgens een infobord hier beschermen ze de zalm door te voorkomen dat koeien in het water poepen.

19 juni, dag 55: tegenwind

2009-06-19T21:28:00.002+02:00

Vijfentachtig kilometer een strakke tegenwind, daar lachen wij om. Sommige bomen buigen ervoor, wij niet.De hotels in Bettyhill waren vol, dus de tentjes mogen weer eens vrolijk in de wind wapperen.En het hotel verschaft ons eten en uitzicht op prachtige zandstranden.

18 juni, dag 54: woeste zeeën

2009-06-19T21:27:00.005+02:00

Op een plek waar het water heel hard stroomt staat er hier een Ding soms, zoals nu, boven het water. Het Ding is een watermolen: als er water doorheen stroomt, gaat het draaien. Niet om een houtzagerij aan te drijven maar om elektriciteit te produceren. Zo ziet het Ding eruit:We zijn daarheen gevaren op uitnodiging van EMEC, een organisatie die helpt dat soort apparaten te testen. Het grootste probleem is nog zo'n ding goed vast te zetten, temidden van de enorme krachten van het water.
's Middags werd het nog bonter. We staken per veerboot de Pentland Firth over, een zeestraat tussen Orkney en Schotland. De Atlantische Oceaan en de Noordzee ontmoeten elkaar daar en dat levert fraaie stromingen en golven op. Voeg daar een bui bij en een serie plaatjes is het gevolg.
Bij Burwick, het zuidelijkste gehucht van Orkney.Bloemetjes stoer aan de bovenrand van een klif.Wie het ooit nog over Hollandse luchten heeft, lachen wij voortaan vierkant uit.Een hevige regenbui slaat de golven plat.Veilige aankomst in het niksige John O'Groats......waar we graag dit hotel genomen hadden als het niet zo vervallen geweest was.

17 juni, dag 53: geslaagd! jarig!

2009-06-17T19:35:00.006+02:00

Dubbelfeest: de een is jarig, de ander z'n zoon geslaagd voor z'n schoolexamen. Verder eindelijk eens regen vandaag, maar de dag eindigt weer met zon. We bezochten de Stones of Stenness, het Stonehenge van Orkney, maar ons bezoek kon de wind en regen niet verdrijven.Na ons bezoek aan de kerk van Kirkwall - 12e eeuw, nooit eigendom van de kerk geweest - klaarde het op.

16 juni, dag 52: Duitsers

2009-06-17T00:29:00.011+02:00

Het moet maar eens gezegd: de Duitsers hebben veel, heel veel sporen achtergelaten langs de kusten van de Noordzee. Hier bij Stromness ligt een beschutte baai, Scapa Flow. Die was niet alleen thuishaven voor die vriendelijke Vikingen, maar ook voor de Britse vloot in de twee wereldoorlogen.
Na afloop van de eerste, in juni 1919, hebben de Duitsers hier 54 van hun vloot van 72 oorlogsschepen zelf tot zinken gebracht. Dat kwam zo. De Duitse vloot lag omsingeld door de Engelse in Scapa Flow. Er was een wapenstilstand, maar op die dag dacht de Duitse botenbaas abusievelijk dat de wapenstilstand verbroken was. Om te voorkomen dat al zijn mooie spul in handen van de vijand zou vallen, heeft hij het hele zootje naar de bodem laten helpen. Nou, die Britten kunnen er daarna best iets mee: er liggen nog zeven grote schepen op de bodem en die zijn een smulbestemming voor duikfanaten. Wij duiken niet en hebben er dus geen plaatjes van.
Iets oostelijker liggen de Churchill Barriers, een serie dammen tussen een rijtje eilanden, gebouwd om te voorkomen dat Duitse onderzeeërs Scapa Flow in zouden komen, nadat zo'n etter in 1939 een Brits slagschip tot zinken had gebracht. Een belangrijk deel van het werk werd gedaan door Italiaanse krijgsgevangenen die in 1942 vanuit de woestijn naar Orkney waren overgebracht. Die hebben daar een kapel achtergelaten die nu als toeristische trekpleister geldt, en waardichtbij een voorheen Driebergense familie met succes vruchtenwijn verkoopt en Senseokoffie schenkt. Dit is een van die dammen, met een stukje oud roest ernaast, een plek waar de beginnende duiker zijn gerief kan halen.Nu is het hier vredig en mooi. Dit is een gewone begraafplaats.De kust is hier prachtig......en ons hotel ook.

Orkney nadert

2009-06-16T10:46:00.003+02:00

Sumburgh Head, de zuidpunt van Shetland.Kirkwall, 11 uur 's avonds.

15 juni, dag 51: Turf

2009-06-16T01:17:00.003+02:00

Dit soort ontwaken is niet vervelend.Turf! Tijdens het fietsen krijg je af en toe een hapje turflucht binnen - daar wordt gestookt.Daarna met vogelaars op weg naar Kirkwall, de capital of the Orkneys.'Zijn dat misschien puffins?'

Bedtijd

2009-06-14T23:32:00.000+02:00

Het loopt tegen middernacht, zelfs de zon gaat al onder.

14 juni, dag 50: zonnig Shetland

2009-06-14T21:02:00.008+02:00

Zo ongeveer begroetten we de nieuwe dag aan boord van het schip van Kirkwall (Orkney) naar Lerwick (Shetland).Enkele uren later zitten ze op het noordelijkste puntje van de tocht, met een enge afgrond achter zich.Shetland is een groepje eilanden waar ze nog turf steken. En waar ze dit soort dingen hebben:We hebben nog geen puffin, walvis of zeehond gezien! Van onze tentjes hoeven ze in elk geval niet te schrikken.De wegen hier zijn - zo te zien dankzij een flinke pot geld uit Brussel - een verademing na Noorwegen, maar waarom je nou links moet rijden?

13 juni, dag 49: De Grote Oversteek

2009-06-14T21:01:00.004+02:00

Zou het lukken? De fietsen mochten alleen mee als er genoeg plek was... Onze bagage was te zwaar, die mocht alleen mee als er genoeg plek was... Dat waren onzekere factoren, maar we stapten in,vlogen een stukje,en werden al spoedig welkom geheten door een vriendelijk gebouw.De fietsen deden het nog helemaal, het transport was gratis, het overgewicht was gratis, dus niets hield ons tegen dat te vieren met een goed Brits maal.Tijdens ons laatste nachtje Bergen heeft Noorwegen zijn naam van schrurkenstaat bevestigd door onze zadeltasjes leeg te roven, maar vooruit, dan hebben ze daar ook eens wat mooie setjes imbussleutels.

12 juni, dag 48: Vis!

2009-06-12T19:11:00.006+02:00

Vandaag stond in het teken van de vis. We woonden de promotie bij van Dorothy Dankel. Haar proefschrift probeert een stapje te helpen zetten in de richting van duurzame visserij. Dat is niet simpel, lees er meer over in de engelstalige reports. Dorothy heeft geen auto, ze fietst.Daarna naar de vismarkt. Noorwegen is een beetje een schurkenstaat: op de markt kan je dingen kopen waarmee je Nederland niet in komt, zoals walvisvlees......en zeehondenhuiden.Vervolgens was het Visserijmuseum aan de beurt. En zowaar, het was open en lief en braaf, maar een modern museum is het niet. Deze vissen hangen er al heel wat jaren.Hadden we je trouwens de ontbijtzaal annex onze internetruimte in hotel Steens al laten zien?

Hotel Steens

2009-06-11T22:31:00.004+02:00

Ongeveer middenop dit plaatje, zo tegen de bomen aan, zie je als je heel goed kijkt een geelgroenig gebouw iets naar voren steken. Dat is hotel Steens, daar zitten wij.We lopen er even naartoe: aan het park dus.Maar het leven van een Noordzeefietser gaat niet over rozen: de was moet gedaan, er moet gepubliceerd worden.

11 juni, dag 47: Ulrika

2009-06-11T19:43:00.006+02:00

Overmorgen gaan we pas vliegen, maar om alvast aan de aanblik te wennen zijn we met de heis (Zwitsers fabrikaat) naar de top van de Ulrika op 643 meter gegaan. Daar kijk je ongeveer bovenop Bergen.En niet alleen op Bergen maar op de hele kust, die hier uit een eindeloze rij eilanden bestaat.Kijk, daar gaat de heis...We zijn trouwens naar beneden gelopen; wil je weten hoe goed dat bewegwijzerd was?
Op het eerste plaatje zie je rechtsboven twee cruiseschepen liggen, als je goed kijkt. Een van die twee vertrok, dit soort schepen heeft altijd haast: ze leggen aan, de duizenden mensen worden in groepjes van twintig verdeeld en over de stad uitgestrooid en met de middagthee moeten ze weer aan boord zijn, want ze moeten verder, steeds verder.

10 juni, dag 46: Bergen

2009-06-10T17:44:00.003+02:00

Kijk, we zijn in Bergen aangekomen, het eindpunt van het Noorse traject van het rondje Noordzee. Bergen is erg trots op een rijtje houten huisjes, daarom staan ze hieronder te blaken in de zon.Voor het zo ver was, moest eerst de regen van vannacht ophouden. Dat gebeurde uiteraard tijdig, en leverde deze ochtendstemming op.Een paar uur later zaten we zelf op zo'n pont. Daarna door lieflijk landschap......waar de Noren even later weer eens lieten zien hoe goed ze de route kunnen bewegwijzeren. Maar daarover zouden we niet meer zeuren, want dan kan je wel aan de gang blijven.

9 juni, dag 45: toch een camping

2009-06-09T21:36:00.004+02:00

Een laatste groet aan het vriendelijke Utsira, dat er na een nachtelijke plensbui......fris bij lag.Internet zei: in twee Noorse dorpjes met de naam Vikanes is een camping. Een van die twee ligt op onze route, dus wij blij. Tot we er waren: nee hoor, alleen in het andere Vikanes - 150 km verder - is een camping.
Internet zei: in Leirvik zijn twee hotels en geen camping. Wij bellen de hotels: allebei stikvol door drukdrukke zakenmannen.
Daar stonden wij: geen camping en geen hotel binnen een straal van enkele uren. Dus wij op pad naar de dichtstbije 'grote' stad, Leirvik. Een vette bui dreigde. Plots! Ah! Daar staan tenten! 'Mogen we erbij?' 'Nee, dit is privé, maar in Leirvik is een camping.'
Daar zitten we nu, de sleutelman kwam precies voor de bui losbarstte. En we rekenen chinees ('kinamat') nu naast de pizza en de wiener schnitzel tot de typisch Noorse specialiteiten.
Voor we door al dat gezoek die rare slinger in de route maakten, gingen we over een rijtje bruggen die de daarachter liggende gletscher Folgefonna, 1650 meter hoog, proberen te verdoezelen.

Toch!

2009-06-08T23:40:00.007+02:00

De kink is uit de kabel, kennelijk: de HyWind, zo heet hij, die drijvende windmolen, is naar zijn plekje op zee gesleept, twee dagen later dan gepland. Nu kan hij lekker groene stroom gaan produceren, en als het goed gaat, komen er veel meer van die dingen in deze buurt te liggen.
Kijk, vanaf Utsira kan je hem zien, als je heel goed kijkt.Een beetje zoomen, hèhè, eindelijk scherp - en klik!en overdreven zoomen maakt nog meer duidelijk.

8 juni, dag 44: alle wegen op Utsira

2009-06-08T18:29:00.005+02:00

We hebben vandaag zo'n beetje het hele wegennet van Utsira rood gemaakt: naar de windmolens, waarover meer in het engelstalige stukje......gewoon naar de kust......ineens recht op de camera af......naar het noordelijke haventje Nordvik......in de vuurtoren......bij de vuurtoren......en weer terug naar het hotel.

7 juni, dag 43: Utsira: vriendelijk!

2009-06-07T22:15:00.003+02:00

De boot naar dit eiland zou om 17.00 uur gaan, maar was er niet. Gebeld: 'hij gaat om 19.30', zei men, 'one nine three o'. Dus om 19.15 uur ging hij. Zo werken de Noorse dienstregelingen. Maar wij vertrouwden het al niet en zaten dus lekker op die boot die ons 18 km uit de kust naar Utsira bracht. De winkel was dicht, maar ging toch weer even open, de winkel mag op zondag geen bier verkopen maar deed het toch, het enige hotel was dicht maar ging voor ons open. Zo vriendelijk dus. Kijk, dit is het hotel, Utsira Havstuer:

6 juni, dag 42: 's werelds eerste

2009-06-06T20:47:00.003+02:00

Dit is 's werelds eerste drijvende windmolen. Hiermee wil Noorwegen groene stroom gaan produceren voor de export. Deze eerste is bijna klaar: hij zou vandaag naar zee gesleept zijn als er niet iets mis was geweest met een ankerkabel (een kink, vermoeden wij). En wij zouden meegevaren zijn...

Gammel Stavanger

2009-06-06T20:39:00.004+02:00

We zitten twee dagen in Stavanger, en verblijven in een ex-stalletje bij het oudste huis van Stavanger, in het rechterdingetje op de foto:Binnen moet je bukken, dus je kan maar het best blijven zitten.Het buurtje (gammel betekent oud) is sprookjesachtig: witte houten huisjes met fleurige tuintjes. Soms wordt er een cruiseschip over Stavanger uitgestort, en dan is het er druk, verder is het er stil.Kijk, daar ligt een cruiseschip te loeren naar het buurtje:Wij weten niet zeker of deze man de boot gehaald heeft......maar wel dat deze zwaan niet onder de indruk is van het cruiseschip dat net vertrokken is.En in ons straatje zit een sardine-inblikmuseum. Dat kan niet iedereen zeggen.

5 juni, dag 41: Stavanger, oliehoofdstad

2009-06-05T21:16:00.002+02:00

Naast fietsen en bezoeken aan diverse 'sustainable' zaken bestaat ons leven voornamelijk uit het bijhouden van onze website.
Als er dan nog tijd overblijft, zoals vandaag, dan kan het zomaar gebeuren dat we een museum bezoeken. In Stavanger is het Noorse Oliemuseum het meest opvallende. Binnen zie je in een statische opstelling allerlei buitengewoon ingewikkelde en heldhaftige zaken, aangevuld met de geschiedenis van het museum, van de Noorse oliewinning en van de wereld.Hoewel dit museum nou niet bepaald de top is, raakten wij wel steeds meer verbaasd dat er in Nederland geen 'aardgasmuseum' is - helemaal als je je bedenkt dat men op het idee van olie onder de Noordzee is gekomen na de ontdekking van 'Slochteren'.

3 en 4 juni: naar Stavanger langs de kust

2009-06-05T12:08:00.005+02:00

Jos is vanaf Tonstad naar Egersund aan de kust gefietst, overnachtte in een campinghut in Brusand, en heeft de kustroute gevolgd.

Langs de brede Gya naar Egersund......door een interessant tunneltje......over de prachtige Vestlandske Hovedvei......en langs nieuw-Bleiswijk naar Stavanger.

3 en 4 juni: naar Stavanger door de bergen

2009-06-05T12:06:00.002+02:00

Koos is vanaf Tonstad noordwarts gefietst, het Sirdal uit naar Lindjeland, overnachtte in het hotel daar en ging daarna via een bergroute tot 932 meter hoogte naar Lysebotn en pakte daar de veerboot over de Lysefjord naar Stavanger.
Omhoog door de bergen......gevolgd door een interessante afdaling......naar de fjord......en met de boot naar Stavanger.

3 juni, dag 39: je eigen stroom

2009-06-03T18:20:00.007+02:00

Als je genoeg omlaagvallend water hebt, kan je een eigen elektriciteitscentrale beginnen. Dat dachten enkele Noren, en ze staken de handen uit de mouwen.
Vraag een hele riedel vergunningen aan, koop een meer, boor een gat zodat het water omlaag valt, vang dat op met een schoepenrad, koop een oude generator en sluit die erop aan, et voilà: genoeg stroom voor 200 gezinnen. Na 15 jaar terugverdiend.
Dat wordt hier in Noorwegen sinds niet al te lang door een groeiend aantal mensen gedaan. Het past allemaal met gemak in dit schuurtje:en dan kan de overgespoten auto van inspecteur Morse er ook nog bij.Bij de reports lees je meer hierover.
Wat we vandaag verder gedaan hebben, verklappen we morgen.

2 juni, dag 38: A space odyssey

2009-06-02T19:37:00.013+02:00

Als je in de bergen fietst, dan vraag je je weleens af wat er achter al die deuren in de rotsen gebeurt. Je fantaseert dat daar een hele parallelle wereld van albino's bestaat. In Tonstad is zo'n deur, een trotse deur.We zijn die deur in geweest. Met de auto: je rijdt eerst 800 meter de berg in. Dan ga je een deurtje door en sta je in een Kubrickiaanse omgeving. Daar staat NEBB, het broertje van HAL.We zijn hier in waterkrachtcentrale met de grootste stroomproduktie van Noorwegen. En we bezoeken die omdat er een directe kabel van hier naar Delfzijl loopt: als we in Nederland stroom over hebben, kan dat naar hier toe, en andersom. Meer hierover in onze reports. En dan deze doorgang naar een andere hal...Over het landschap en het weer hebben we intussen vrij weinig te klagen.

Lofzang op het benzinestation

2009-06-01T21:48:00.003+02:00

Benzinestations zijn in Noorwegen de redding van de fietser. Bij gebrek aan horeca en winkels zijn de benzinestations in het gat in de markt gesprongen: veel van die stations verkopen alles wat een hongerige fietser nodig heeft. Winkels worden door winkelsluitingswetten gedwongen vaak dicht te zijn, maar de benzinevoorziening schijnt een hogere prioriteit te hebben dan de voedselvoorziening: benzinestations mogen praktisch altijd open zijn, en een compleet assortiment albertheijnwaren meeverkopen.
Ergens klopt er iets niet, maar het is wel handig.

1 juni, dag 37: over Noorwegen

2009-06-01T20:53:00.007+02:00

Qua Noorwegen hebben we tot nu toe alleen de voor fietsers beroerde kwaliteit van de wegen gemeld. Dat blijft keihard overeind, want ook in de 'mooiste' stukken asfalt kunnen ineens gaten van een halve meter zitten.
Maar Noorwegen heeft ook een andere kant. Eindeloos veel kilometers schilderachtige kustlijn, met op iedere geschikte rots een schilderachtig rood of wit huisje aan kraakhelder water en omzoomd door eeuwig zingende [vogeltjes!] naaldbossen. Ieder schilderachtig plaatsje heeft een schilderachtig haventje, in de regel geschikt voor een aantal boten dat het vijfvoudige van de bevolking lijkt. Maar soms ook met ongeveer niks.De boten zijn in meerderheid van het weinig schilderachtige type 'Gardameer': een enorme verzameling paardekrachten achter een opmerkelijk stuk wit plastic. Op gezette tijden gaat de eigenaar daarmee tamelijk zinloos heen en weer scheuren over het schilderachtige water: de eeuwig zingende motoren.In de dorpjes komt 's avonds de jeugd samen in hun / hun vaders gepimpte Opels tot en met Corvettes, en rijdt daarmee tamelijk zinloos rondjes door het dorp.
Qua horeca is er weinig plezier te beleven: wat er is, is goed verstopt, of dicht, of gaat net dicht. Uitzonderingen daargelaten.
In het verkeer valt de extreem voorzichtige houding naar fietsers op. Petje af!
Tot slot de groet. Waar je in Duitsland iedereen met een vrolijk 'moin moin' tegemoet treedt, in Denemarken een 'hai' kwijt kan, volhardt de Noor in een gereserveerd stilzwijgen. Aankijken en niks zeggen lijkt de regel. Wij echter volharden in 'hai' en worden toch wel eens teruggegroet.

31 mei, dag 36: Pinkster!

2009-05-31T22:01:00.005+02:00

Pinksterbloemen zijn altijd heel moeilijk te fotograferen, zeker als je er de tijd niet voor neemt. Maar dit zijn ze toch wel, de Noorse dan.
Postbodes
Soms rijdt er de halve dag een rood autootje met ons op: de postbode. Soms staan de bussen erg ver van elkaar, soms staan ze dicht bij elkaar. Amerikaanse toestanden hier.

Derailleurperikelen

2009-05-30T19:50:00.009+02:00

Voor één keer mag Jos een stukje schrijven.
"Vaak heb ik de naam van de Allerhoogste aangeroepen als tijdens een klim de derailleur spontaan overschakelde. Mijn ongenoegen over het apparaat verwoordde ik in geslachtsdelen en ernstige ziektes. Dat werd me niet in dank afgenomen. Ik werd de risée van het Hemus-fietsclubje, de 'schakeljoker'. Ik zou niet kunnen schakelen, ik zou te lomp zijn. Het mankement - want dat was het - werd van kwaad tot erger. Totdat ik vanmorgen plots zag wat er aan de hand was: de buitenkabel was verrot omdat men had verzuimd er een dopje op aan te brengen.
'Hand built in Holland'. Maar dan wel graag goed doen, Koga! Toen het probleem eenmaal gelokaliseerd was, lag de oplossing voor de hand. Koos maakte een gebruikshandleiding voor het wisselen van de derailleurkabel. Daarvan hieronder enkele voor zich sprekende hoogtepunten; voor een volledige handleiding kope men ons boek."
Dit was er mis
Eerst de boel uit elkaar halenen dan met goed nieuw materiaal weer in elkaar zetten

30 mei, dag 35: Noorwegen veert op

2009-05-30T19:37:00.004+02:00

Honderd jaar geleden bouwden ze botenhuisjes, schuurtjes waar je in kon varen zodat het dierbare bezit een dakje boven zijn houten lijfje had. Nu staan die hutjes twee meter boven de waterlijn: Noorwegen veert twee centimeter per jaar omhoog, nog steeds uit vreugde dat het van de druk van de lagen ijs van de laatste ijstijd af is. Of de witte rand op de foto hieronder er iets mee te maken heeft is niet helemaal zeker, maar wie weet.

29 mei, dag 34: M!

2009-05-29T22:27:00.004+02:00

Er is er 1 jarig! En dat hebben we gevierd! Wie er jarig is? Dat weetie zelf wel.
De weg wijzen
Hadden we het al over de wegwijzers in Noorwegen gehad? Die zie je best weinig. Voor fietsers is de Noordzeeroute bewegwijzerd, althans, een deel. Het kunstje van het bewegwijzeren moeten ze hier nog maar eens gaan afkijken van de Denen, Duitsers of Nederlanders. Maar met een redelijke kaart, een kompas en Tom erbij is het te doen. Zou het komen doordat Noorwegen geen EU-lid is?
In gekke verkeersborden grossieren ze hier wel. Eentje staat er binnenkort in de quiz en een ander is bijvoorbeeld dit:Een waarschuwingsbord voor gaten in de weg hebben we nog niet kunnen ontdekken.

Straf
Het pontje van Øysang naar Risør gaat vijf keer per dag. Het laatste om tien voor drie, bleek, toen wij daar om tien voor drie aankwamen. Er stonden wat motortypes te hangen bij hun akelige apparaten en we waren dus blij dat we precies het pontje haalden. Maar nee hoor, het was vijf minuten eerder vertrokken. Te vroeg dus. Alweer een minpuntje voor dit land. En die jakkerjekkers dan? Die stapten loom op hun monsters en brulden weg. Wij moesten voor straf zeker 20 kilometer omrijden.

28 mei, dag 33: dit is Noorwegen

2009-05-28T21:33:00.003+02:00

Water, steile rotsen en gladde rotsen, zoiets verwacht je als je naar Noorwegen gaat. Althans, in dit seizoen, want de rest van het jaar is het ijs en sneeuw. Dit is bij onze hutplek in Rognstranda: twee geologische formaties die 500 miljoen jaar in leeftijd verschillen, liggen hier gezellig naast elkaar. De Unesco heeft er zelfs bordjes over neergezet.Over het Noorse wegdek hebben we het niet meer, ze zoeken het maar uit hier. Het wachten is nog op het eerste gat waar we volledig in passen; het zal vast niet lang duren voor we dat tegenkomen.

27 mei, dag 32: waterweg

2009-05-27T19:43:00.006+02:00

Die Noordzeeroute die is me er eentje. Hier in Noorwegen hebben ze het liefst dat je elke landpunt op en af rijdt. Wie ooit van fractals gehoord heeft, weet dat je als je dat gaat doen, oneindig lang onderweg bent, en dat waren we mooi niet van plan. Toch geeft dat gelegenheid tot leuke tussendoortjes, zoals het pontje van Tenvik via Veierland naar Enbø. Dertig minuten varen op een pontje waar nog minder op kan dan het pontje van Eemdijk, en bovendien verkopen ze er geen aardappelen op. Kijk, zo gaat dat:
Wil je dit en alle andere filmshotjes groter bekijken, ga dan naar deze nieuwe pagina!

26 mei, dag 31: taart!

2009-05-26T20:16:00.006+02:00

De twee worden vandaag zestien, dus vonden we dat we allebei twee stukken taart verdiend hadden.We bezochten de eerste osmosecentrale ter wereld. Het staats-energiebedrijf Statkraft is bezig een proefcentrale te bouwen voor elektriciteit uit osmose. Kort gezegd worden zoet water uit een beekje en zout water uit de fjord bijeen gebracht aan weerszijden van een waterdoorlatend membraan. Door het concentratieverschil trekt het zoete water door het membraan naar het zeewater zodat de druk daar toeneemt. En niet zo'n beetje ook. De druk die daar ontstaat is genoeg om een generator mee aan te drijven en zo stroom op te wekken. Althans, dat is het idee. De oplevering is uitgesteld tot september en tot die tijd wenden nors kijkende technici nieuwsgierige journalisten de rug toe, maar zo ziet die centrale er van buiten uit:Het gaat alleen om het stukje met de glazen wand. De rest is een cellulosefabriek die door de recessie een poosje mag uitblazen.

Tom is mee

2009-05-25T22:33:00.003+02:00

Iedereen die wel eens op de fiets op vakantie is geweest - en wie is dat niet - weet wat een ellende het is als je een stad in- of uitrijdt. Met enige pech raak je verzeild op vierbaanswegen waar het vrachtverkeer slapend langs je heen dreunt. Opa spreekt nu van de jaren zeventig en tachtig van een vorige eeuw. Voor een deel is dat verleden tijd: de fietsbewegwijzering en de fietsbepading is ingrijpend verbeterd. Maar toch valt er weleens een steekje. Noorwegen - geen EU-lid, zou het daaraan liggen? - grossiert in afwezigheid van fietsvoorzieningen, met uitzondering van abominabele fietspaden. Gelukkig hebben wij Tom mee. Tom leidde ons keurig de stad uit via een route die je met de kaart in de hand nog niet zelf had kunnen bedenken.
Toch moeten de mannen van Tom nog eens goed nadenken over een Tom voor fietsers. Want de batterij is knut en de leesbaarheid van het scherm is in de zon matig. Maar o wat zijn we blij met Tom.

25 mei, dag 30: Op de fiets in Noorwegen

2009-05-25T22:18:00.006+02:00

Hou je van gaten en scheuren in de weg, van stoepje op en stoepje af, van plots beginnende en eindigende fietspaden, van nog meer gaten in de weg, van zelf je weg zoeken omdat er geen wegwijzers zijn, ga dan fietsen in Noorwegen. Mooi land, dat wel, en beleefde automobilisten. Kijk, dit is het uitzicht vanuit ons gjestehus:Die zee moest natuurlijk even gevoeld worden, want het water is twaalf graden, zegt men. Net zo geloofwaardig als Mao:

24 mei, dag 29: Nansen, Amundsen

2009-05-24T20:43:00.004+02:00

Voor wie ooit alle boeken die hij maar vinden kon over de poolreizen van Nansen, Scott en Amundsen gelezen heeft, is het een bijzonder gevoel om over het dek van de Fram te lopen, het schip waarmee Nansen en Amundsen hun grote reizen hebben gemaakt. Sinds 1936 ligt het originele schip in een verdiend eigen museum in Oslo. Dit is dat dek:en dit is het keukentje waar de kok elke dag weer eetbaar voedsel wist klaar te maken.

Die houden we erin

2009-05-24T19:29:00.006+02:00

-> Kleine huisjes
In Groningen ligt een onooglijk plaatsje met deze toepasselijke naam. Sinds die plek heet elke verzameling kleine huizen bij ons zo.
-> Erdbeerbecher
Produkt dat nergens beter dan in Duitsland wordt gemaakt, maar dat we sindsdien dagelijks op onze route hopen aan te treffen. In Denemarken vergeefs uiteraard.
-> Het ... van ...
Voorbeeld: Het IJmuiden van Duitsland (Brunsbüttel met zijn grote sluizen). Deze zinsvorm passen we vele malen toe. De wandelende duinen in Denemarken waren 'het Kootwijkerzand van Denemarken'. Voor gevorderden: het openluchtmuseum in Oslo laat het Ernen van Noorwegen zien.
-> Voor de kwis!
Als we een leuke foto maken.

Radio reporter at work

2009-05-24T00:46:00.003+02:00

23 mei, dag 28: Vigeland

2009-05-23T22:20:00.002+02:00

Wie? Rodin, okee, Giacometti, vooruit, maar Vigeland? Dit is hem......en dit heeft hij gemaakt......en dit......en dit......en dit......en dit...Duizenden beelden, tekeningen en meer. Vaut un détour! Eine Reise wert!

22 mei, dag 27: wolken boven Noorwegen

2009-05-22T19:19:00.004+02:00

Hap! zei de boot van Stena en daar voeren we.Voor de rest was het wolken en water.Opklarende wolken boven Oslo.

Voor koukleumen

2009-05-21T18:25:00.006+02:00

Als gevolg van het rookverbod rukt overal de terrasverwarming op. Een nuttelozer energiegebruiker is nauwelijks voor te stellen. In Nederland werken die dingen veelal op gas, hier in Denemarken vaak op elektriciteit. Op de uithoeken van een terras in Skagen staan er vier, samen goed voor naar schatting 8 kilowatt. De reikwijdte bedraagt amper een meter. Hangen ze er eenmaal, dan gaan ze ook aan. Je moet het de klanten naar de zin maken nietwaar?Een beetje klimaatbewuste gemeente moet ze onmiddellijk verbieden. Zeker nu er een milieuvriendelijk alternatief voorhanden is: de groene fleecedekentjes van Carlsberg. Kom op, Heineken. Dat kunnen jullie ook.

21 mei, dag 26: wandelend duin

2009-05-21T18:19:00.006+02:00

We zijn speciaal omgereden om het wandelend duin te zoeken. Hele landstreken zijn verzwolgen door het ding, dat naar men zegt grote bewegingen maakt en als het even kan 's nachts toeslaat om al het leven in zijn buurt op te slorpen. Overdag ligt het er vredig bij......maar bij nacht en ontij trekt het monster erop uit om dood en verderf te zaaien. Het is ons gelukt de top van deze topattractie van Denemarken te bereiken, maar ten koste van wat?Vol adrenaline bereikten we niet veel later open zee, en met een schreeuw van overwinning stapten we er tot de kuiten in, dieper dan welke Deen ook ooit die zee in geweest lijkt te zijn.In ieder geval ontvluchten wij nu dit land, over zee, zodat het zand ons niet volgen kan.

Denemarkens noordelijkste

2009-05-20T21:40:00.003+02:00

Noordelijker dan Skagen kan je niet in Denemarken. Op de punt van het schiereiland hebben de Duitsers hun ontsierende sporen achtergelaten.Als je vanaf dezelfde plek naar het zuiden kijkt, zie je het stadje.

Hirtshals fyrt

2009-05-20T21:06:00.002+02:00

Twee kleine mannetjes voor een grote vuurtoren.

20 mei, dag 25: woestijn?

2009-05-20T20:38:00.004+02:00

Woestijn! Wandelende duinen! Een begraven kerk! Dat zijn zo de belangrijkste bezienswaardigheden van deze regio. Een kaal zandgebied waar de duinen twintig meter per jaar verschuiven, en een kerk die ten prooi aan het zand gevallen is, bedoelen ze daarmee. Nou dat moesten we zien. Om met 'den tilsandede kirke' te beginnen, dit is hem:Een kerktoren van het type waar Denemarken vol mee staat, in een duinige omgeving, zonder schip en koor, want die zijn in elkaar gezakt. Dat is het dan.
Geloof je nu dat die woestijn c.q. wandelende duinen gewoon begroeide duinen zijn?

19 mei, dag 24: zand, zand en nog eens zand

2009-05-19T22:15:00.006+02:00

Fietsen over het strand is hetzelfde als tegen de berg op: ongeveer het laagste verzet, en dan maar ploeteren. Dat mochten we vandaag een kilometer of vijftien doen. Voor de rest ging het door de duinen, door mooie klitplantages - duinbossen dus.De fietsen zagen er na al dat zand een beetje zielig uit...
...maar na een lekkere poetsbeurt waren ze weer helemaal blij; hier staat er eentje te blinken naast ons huisje voor de nacht.

De Deense keuken

2009-05-18T22:06:00.002+02:00

Al fietsend word je met de neus op de horeca gedrukt. En dat is soms hard. Waar je in Duitsland op elke straathoek een Stehcafé aantreft waar ze koffie schenken en het heerlijkste gebak en brood verkopen, en als er geen Stehcafé is dan is er wel een restaurant of Kaffeestube, of een ijstent voor de dagelijkse Erdbeerbecher, moet je je in Denemarken wezenloos zoeken naar welke vorm van horeca dan ook, en als je er een gevonden hebt die toevallig niet failliet of om andere redenen dicht is, dan zijn ze verbaasd als je om de kaart vraagt, of als je om taart bij de koffie vraagt - koffie die in een thermoskan vol bij je neer gepleurd wordt trouwens - en dan denk je dat die bakkers allemaal van die heerlijke Danish pastry hebben, nou, dat is wel zo, maar bakkers zijn er nauwelijks, en die pastry komt je na een paar dagen ook wel de strot uit. In Hotel Klitheden in Norre Vorupor (streepjes door de o doen we niet aan) hebben we prima gegeten, maar verder komt de Deense keuken niet boven het niveau van Bram Ladage, die overigens voortreffelijke patat bakt. Maar de Denen hebben nog een paar dagen om zich te revancheren, voor we op de boot naar Oslo stappen.
De enige winkelketen die je hier aantreft heet heel thuizig Spar. Net als die goeie ouwe Spar in Hoogland. Toen die nog Spar heette. Hier hebben we nog geen AH gezien, maar zou die Spar hier misschien van ons Albert zijn?

18 mei, dag 23: waar we nu zijn terecht gekomen

2009-05-18T21:22:00.007+02:00

Wij kennen het klappen van de marketingzweep. Ooit bedacht iemand de trekkershut: een eenvoudig onderkomen voor de klungels die bang zijn hun handen vuil te maken bij het opzetten van een tent. Makkelijk en goedkoop. Toen bedacht een heldere NIMA-C-afstudeerder dat het concept toch wel erg kaal is: alleen maar vier muren en een dak, en wat bedden. 'Upgreden!' sprak hij, 'maar het mag niks kosten!'. Dus ging hij naar de goedkoopste van de goedkoopste aannemers, en onderhandelde daar keihard tot het bijna helemaal niks meer kostte. Het resultaat? De trekkershut waar we nu in zitten, type 'Luxus'. Van buiten bekruipt je al een gevoel van help!:En van binnen is het helemaal erg: wat hout lijkt is kunststof, wat huisraad lijkt is te goedkoop om aan te raken, de plee staat naast het aanrecht.En de vloerverwarming staat te zoemen op tien. En dan te bedenken dat ze in Nederland ook van die Villaparken bouwen Met Verhuurgarantie. Intussen kabbelt de zee hier vrolijk voort, zich niet bewust van wat ze met zijn kust doen.

17 mei, dag 22: golfslagenergie

2009-05-17T21:18:00.004+02:00

Energie konden we wel gebruiken met al die tegenwind. Daarom gingen we maar eens kijken bij een plek waar tests worden uitgevoerd om uit golven elektrische energie te halen. Meer hierover in de reports. Dit is de testplek:Jane Kruse van het Folkecenter for renewable energy vertelde ons bovendien dat de gemeente Thisted - dat is een groot deel van noordwest-Jutland - 100% zelfvoorzienend is qua elektriciteit: 226 windmolens en 5 biogasinstallaties zorgen daarvoor. Dat gaf ons het idee de nieuwbouw van Hemus maar eens met een windmolen te gaan uitrusten, volgens het model dat ze hier hanteren. Daar zullen ze meer over horen in Amersfoort!

Vuurtorens en fietsers

2009-05-16T21:15:00.003+02:00

16 mei, dag 21: eindelijk regen

2009-05-16T13:23:00.008+02:00

Het werd tijd dat het stof eens van de tassen afspoelde. Zandkliffen, Keltisch aandoende kerkjes en vuurtorens wisselen elkaar af.Horeca is schaars, zeer schaars hier. Vissersboten daarentegen niet. In Thyboron liggen de Urk-268 en de Katwijk-42 gezellig tussen de Deense vissersboten. Wat ze hier doen? Hun visjes inleveren bij de viseiwitfabriek '999' bijvoorbeeld.

Tvind windmolen

2009-05-15T23:47:00.005+02:00

De molen van Tvind is indrukwekkend. Met een mini-lift kan je naar boven, en daarna moet je een paar glibberige trapjes op.
Allan Jensen geeft ons volop uitleg.Dit is de as. Die komt uit een in Rotterdam gesloopte olietanker.Vanuit de patrijspoort bovenin kan je de schaduw van de molen over het complex zien.Bij te harde wind stopt de molen en moet hij worden herstart, met de pc of met deze knoppen.Dit is Allan Jensen bij de spanningsomvormer die hij aan het bouwen is.

15 mei, dag 20: Tvind, meer dan wind

2009-05-15T23:43:00.005+02:00

De mensen van Tvind hebben van 1975 tot 1978 gebouwd aan de eerste grote windmolen voor stroomproductie in Europa. Niet om er rijk van te worden, maar als daad van verzet tegen kernenergie. Met vereende krachten is het gelukt de molen vanaf 26 maart 1978 aan de praat te krijgen - en nu produceert hij al 31 jaar stroom. Aanvankelijk meer dan het net kon verwerken, en toen maakten ze met wat over was warmte voor het Tvind-complex.
Want Tvind is meer dan wind. De idealen van de jaren '70 leven er voort. Het is gestart door een groep van tien mensen die in een bus over de wereld reisde, op zoek naar het goede. Ze settelden zich bij Ulfborg en startten daar in 1972 de Tvind-commune.Britta Jensen was erbij toen de bouw van de molen startte
Nu is het een gemeenschap van dertig mensen die er permanent wonen en werken en zo'n tachtig leerlingen aan een lerarenopleiding vanuit alle Europese landen. De eerste helft van ieder schooljaar gaan ze met z'n allen naar een ontwikkelingsland om daar projecten te doen. Bijvoorbeeld zorgen dat kinderen goede kleren krijgen, omdat ze die niet kunnen betalen, en ze zonder goede kleding niet op school worden toegelaten. In het tweede halfjaar is er onderwijs, ieder op zijn eigen niveau.Louise Mors Erichsen leidde ons rond
Maar dat is nog niet alles. Ook neemt Tvind een aantal sociaal zwakkere jongeren uit de wereld van criminaliteit, alcohol en drugs onder haar hoede om hen een nuttige rol in de maatschappij te geven. Bovendien vindt een aantal geestelijk en lichamelijk gehandicapten er een leefomgeving.
Bij dit alles komt nog het streven naar zelfvoorziening op alle gebied. Met energie is het al meer dan gelukt, met verwerking van rioolwater ook. Nu neemt men ook de productie van voedsel ter hand, en zet men zich on voor elektrische voertuigen.
Met dit alles wil Tvind laten zien dat het mogelijk is om kleinschalig zelfvoorzienend te zijn zonder het milieu te belasten, en bovendien een nuttige rol te spelen in de maatschappij.

Een plopkap in enkele eenvoudige stappen

2009-05-15T23:35:00.004+02:00

Wat is dat, een plopkap?
Een plopkap is een clownsneus voor microfoons. Op de televisie zie je ze wel eens, maar! ook voor de radio worden ze gebruikt - want ook daar werken ze met geluid.
Raak je een plopkap kwijt terwijl je op reis bent, en je bovendien radioverhalen wilt maken, dan ben je het haasje. Zeker als het voortdurend hard waait. Dus wat nu gedaan?
1. Ga naar de dichtstbijzijnde Edeka en koop 3 foam balls voor 20 Deense kronen. Voor echte Europeanen is dat 1 euro per ball.
2. Bereid de ball voor op de operatie: teken de omvang van de neus van de microfoon erop met voorhanden schrijfmateriaal.3. Snij met een voorhanden mes de getekende vorm eruit tot de naar schatting benodigde diepte.4. Probeer of de neus past.5. Oeps! Te klein! Maar niet getreurd: pulk nu met de blote hand net zo lang tot hij past.6. Zo, hij lijkt te passen. Maar nu! Doorstaat hij een test?7. Ja hoor, perfect!

15 mei, dag 20: de moeder

2009-05-14T23:20:00.005+02:00

Vandaag staat zij op het programma: de moeder aller stroomproducerende windmolens, kenmerk van het Deense verzet tegen kernenergie.

Wij op website Rotterdam

2009-05-14T21:00:00.003+02:00

Op www.iktekenervoor.nl heeft Rotterdam - het Rotterdam Climate Initiative - deze pagina aan ons gewijd.

14 mei, dag 19

2009-05-14T09:34:00.008+02:00

Hier zie je op welke camping we vannacht in een trekkershut zaten. Internet werkte niet in het hutje - te ver van de bron dus - en dus moesten we voor de winkel op een houten bankje een beetje met die minilaptopjes zitten prutsen.Je zou trouwens niet zeggen dat de boog niet altijd gespannen staat als je dit ziet.

Beauty & The Beast

2009-05-14T09:29:00.003+02:00

13 mei, dag 18: grinderig

2009-05-14T09:19:00.006+02:00

De Deense duinen zijn puur natuur. Het fietspad ook.Hardcore fietsers hebben plezier in twintig kilometer van dat soort gruizel.Duinen zijn duinen. In dit stukje Denemarken zijn de duinen voornamelijk begroeid met leegstaande vakantiehuisjes. Toevallig namen we een foto zonder huisje.In Denemarken gaat de zon in het westen onder. Op zich niets bijzonders.

12 mei, dag 17: tijd voor een nieuw land

2009-05-12T23:30:00.008+02:00

Denemarken in!Ieder land heeft zijn eigenaardighedenEn daar word je weleens moe van.

11 mei, dag 16: weer een eiland

2009-05-12T23:12:00.004+02:00

Op het eiland Föhr is de stemming ongeveer zo:maar 's avonds konden we toch nog een aardig plaatje scoren toen de trein net de zee in gereden was.

Een hele rij havens

2009-05-11T15:57:00.018+02:00

Tijdens zo'n reis kom je weleens een haven tegen. Een hele rij daarvan vind je op de site zelf, op de pagina 'havens'.

The end of the line, the movie

2009-05-11T12:07:00.001+02:00

Op woensdag 15 juli bezoeken we Charles Clover. We interviewen hem over zijn toekomstbeeld van de visserij in de Noordzee. Dat is nogal verontrustend. Binnenkort komt de film uit naar zijn boek The end of the line. Je kunt het The inconvenient truth (Al Gore, weetjewel) van de visserij noemen. Bekijk de trailer van zijn film alvast en bezoek zijn website.

Drijvende dromen

2009-05-11T11:56:00.005+02:00

Ze hebben hier heel gekke eilandjes. Friesland in de middeleeuwen: op terpen (Warften) op zandbanken staan huizen. Permanent bewoond. Boeren, toeristenindustrie. Je kan er bij eb heen wadlopen, je kan er bij vloed met de boot komen, en sommigen hebben een krakkemikkig smalspoorlijntje op een mini-dijkje gelegd. Het geheel noemen ze Hallige. Zoiets:Ze horen tot de Duise natuurwonderen. Ze hebben een website en hun logo laat het precies zien zoals het is:Er zijn precies tien van die eilandjes, meer niet. En verder ook nergens, zeggen ze.

We zijn er nog

2009-05-11T11:03:00.009+02:00

IJsje in Strandkorb in FriedrichskoogIn het machinehuis van een windmolen bij NeufeldBüsum: de eerste camping
Tevreden op het veer over de Elbe

10 mei, dag 15: eindelijk

2009-05-11T08:02:00.002+02:00

Eindelijk een dag volop tegenwind. 114 km lang. Maar de wind krijgt ons niet klein: we kruipen telkens een kilometer achter de ander zodat we toch maar 57 km wind tegen hadden, ieder. Met meewind halen we dat trucje niet uit, hoor. Maar toch geeft dat gefiets weleens een beetje trek.